شمارهٔ ۶۷ امیر پازواری
بالا خدنگْ،ای زُبْده سنگْ، دلْ شوآهنگْ
دهُونْ تنگ وُ آوازْ چنگ، بشکنْ شوخ وُ شَنْگْ
سَنگْ وُ چنگ وُ وَنگْرهْنییه هچّی آهنگْ
وَنگْ دارْمه به تهْ وَرْ سَنْگ نَوُو، وَنگْ ره تنگْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
ای بلندبالا،ای گوهر گران‌سنگ و‌ای درخشان دل! /ای تنگ‌دهان و‌ای آوازت چون چنگ! با شادی بشکن بزن سنگ و چنگ و بانگ (آواز) را هیچ آهنگی نیست / بانگ دارم به آستانه‌ی تو که سنگ آن را به تنگ نتواند آورد