شمارهٔ ۷ امیر پازواری
دُومِهْ دِچِشْمُونِ تِهْ، ابرو هِلالْ کِتْ
شوُ وُ روُزنِئو، کِهْ شُو وُ روُزْ بِهْ سٰالْ کِتْ
واه که دل به دوم ته پری رخسارکتْ
مِنِ روشنه روز و شو، حال به حال کتْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دو چشمانت دام و ابرویت هلالین است / از شب و روز مگو، که شب و روزم برابر سال شده است. وای که دل من گرفتار دام تو پری‌چهره شده / شب و روزم حالی به حالی و دگرگون شده است.