شمارهٔ ۷۲ امیر پازواری
اُون که بنهْ روزْ با تو بوییهْ مایلْ
اسا به عشقِ دَرْدْ، سُوجنهْ یومُ و لَیلْ
تا مُور به منه کَلهْ جه هاکنهْ خَیْلْ
اُونْ مَحَلْ خیالْ دارمه به ته عشقِ مَیلْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
آن کس که از روز اول (الست) خواهان تو شد / اکنون روز و شب از درد عشق می‌سوزد تا آن زمان که مورچگان بر کلّه‌ی من گرد آیند / در آن هنگام خیال عشق تو را در سر دارم