شمارهٔ ۹۶ امیر پازواری
میراث منه مهر و بفا وَرزییِنْ
نه عادته مه جان رِهْ جفا شَنییّنْ
مه پیشُونِه ته غمزهُ و نازْ کَشیینْ
ته شیوُولِهْ مه دِلْ‌رِهْ برا جنییّن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
ارث من مهر تو را ورزیدنست / عادتت جانم جفا پاشیدن است پیشه‌ی من! غمزه و نازت کشم / شیوه‌ات، قلب مرا رنجیدن است