شمارهٔ ۹۸ امیر پازواری
خِتا و خُتَنْ، تا هندوستان پائینْ
تا دشتِ قبچاق و سَرحدِّ مدائینْ
سی اَرْمُؤنِهْ مِهْ دِلْ اولا اینْ:
دوستْ‌رِهْ کَشْ بوینمْ سَرْ به بالینْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
ختا و ختن تا پائین هندوستان / تا دشت قبچاق و مرز مدائن بسی آرزو به دلم دارم، نخست این‌که / دوستم را در آغوش و سرش را به بالین خود ببینم