شمارهٔ ۱۰ امیر پازواری
ویلِهْ وَرْتِنِهْ خِنِهْ بیایمْ یٰانٰا؟
اینْ مَشْوِرِتِهْ دِتٰا خِشْ هٰادِمْ یٰانٰا
مِنْ وُ تِنِهْ سٰازِشْ دَوِسْ بُونِهْ یٰانٰا
گَرْ بُونِهْ آری بئو، نَووُئِهْ، بو، نٰا
دی نا، وُ، پری نا، اَمْروُ اَیی نٰا
تِهْ شیرینْ زِبوُنْ رِهْ دَکِتْ شیمِهْ یٰانٰا
صَحْنِ گُل وُ وٰارِنْگ وُ تَرْخُونْ وُ نَعْنٰا
تِهْ دیمْ دِخِشِ جا (مال) دَرِهْ چِرْ گِنی نٰا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
با بانگ و فریاد به سوی خانهی تو بیایم یا نه؟ / مشورت این است که آیا دو بوسه بستانم یا نه؟ بین من و تو سازش میشود یا نه؟ / اگر میشود بگو آری و اگر نمیشود بگو نه. دیروز نه، پریروز نه، و امروز هم نه / به زبان شیرین تو واقف شدهام یا نه؟ یا به زبان شیرین تو فرو افتادهام یا نه (اندام تو مانند) گسترهی بادرنگ، ترخون و نعناع است / اثر دو بوسه در چهرهی تو نمایان است، چراکه میگویی: نه.