نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۰ امیر پازواری

امیر پازواری / چهاربیتی‌ها

ویلِهْ وَرْتِنِهْ خِنِهْ بیایمْ یٰانٰا؟

اینْ مَشْوِرِتِهْ دِتٰا خِشْ هٰادِمْ یٰانٰا

مِنْ وُ تِنِهْ سٰازِشْ دَوِسْ بُونِهْ یٰانٰا

گَرْ بُونِهْ آری بئو، نَووُئِهْ، بو، نٰا

دی نا، وُ، پری نا، اَمْروُ اَیی نٰا

تِهْ شیرینْ زِبوُنْ رِهْ دَکِتْ شیمِهْ یٰانٰا

صَحْنِ گُل وُ وٰارِنْگ وُ تَرْخُونْ وُ نَعْنٰا

تِهْ دیمْ دِخِشِ جا (مال) دَرِهْ چِرْ گِنی نٰا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

با بانگ و فریاد به سوی خانه‌ی تو بیایم یا نه؟ / مشورت این است که آیا دو بوسه بستانم یا نه؟ بین من و تو سازش می‌شود یا نه؟ / اگر می‌شود بگو آری و اگر نمی‌شود بگو نه. دیروز نه، پریروز نه، و امروز هم نه / به زبان شیرین تو واقف شده‌ام یا نه؟ یا به زبان شیرین تو فرو افتاده‌ام یا نه (اندام تو مانند) گستره‌ی بادرنگ، ترخون و نعناع است / اثر دو بوسه در چهره‌ی تو نمایان است، چراکه می‌گویی: نه.