شمارهٔ ۱۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

خدا می‌داند که به سبب ندیدن تو بی‌تاب شده‌ام / دو دیده بر روی دو گونه‌ام سیلاب روان کرده است. چهره‌ات زرّین و برت چون سیماب است / مرا که نومید (پریشان) می‌نی، از خواب محروم شده‌ام به دوست می‌گفتم که: به شیشه‌ی آبم (قلبم) آتش مزن! / تنم کوره داغ و دلم آتشین و دیده‌ام بی‌خواب است. فُرقت و هجران تو یکی است ولی برایم تاب و توانی نمانده / تشنه‌ی عشق توام، برای رفع تشنگی شربت آبی با لب خود برایم فراهم کن.