شمارهٔ ۱۰۰ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دلی سوخته چون زغال دارم،‌ای یارداران! / یاری را که کمین کرده بودم، به تاراج دادم باران، برادران، و‌ای همه یارداران! / یار از من جدا شد، آرام ندارم دی رفت و فردا فرداست، امروز را از آن خود بدان / بسی رخش در این میدان کهنه لنگیده است اسکندر و اورنگ فریدون برجای نمانده است / گیتی را وفایی نیست، اکنون تو بر این آگاه باش!