شمارهٔ ۱۰۶ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دوست را دیدم که پس از گرمابه رفتن به خانه می‌آمد / زلفش را دیدم که در دهان گرفته بود ستارگان شباهنگ که در جای خود نمایانند / آن‌ها همه کفش تو را بر سر و دست نگاه می‌دارند موی سر تو از چاه هاروت (زنخدان) تا پائین را فرا گرفته / باد بهار و شمع کافوری آن را می‌لرزاند دل من پای‌بند دانش و خرد شد / از پنج، شصت را بردار و یک می‌شود برچین (بساط را جمع کن)