شمارهٔ ۱۰۷ امیر پازواری
امیر گنه: آسونْ نییه مَهرْ اَندوتنْ
تن ونهْ گرُو کردن وُ جانْ بَرُوتنْ
به آتشْ‌دلونْ ساتنْ، اندی که سوُتنْ
چاک نییه منه جُومه که بَشهْ دوتنْ
چاکِ سینه با رشته‌یِ جانْ بَدُوتنْ
ونهْ بَسُوتنْ، سر به کسی نَئوتنْ
درد نیه منه دلْ رهْ بَشهْ بَئوُتنْ
(قلندر) وارْ تَشْ دَکتْ ونه بَسُوتنْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
برگردان به شعر پارسی از م. م. روجا: آسان نمی‌باشد دلا! مهر و وفا اندوختن زیراک تن باید گرو بنهاد و جان بفروختن با نار دل‌ها ساختن، آن‌قدر تا افروختن آن‌گونه چاک جامه‌ام نبود که بتوان دوختن باید که چاک سینه را با رشته‌ی جان دوختن شاید نهفتن راز را هر چند باید سوختن اندر دلم دردی بود باید دهان را دوختن هم‌چون قلندر بایدم آتش فتادن سوختن