شمارهٔ ۱۱۱ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شهر من غریبم و تو سوزاننده‌ی غریبی / سوگند به دو چشم خود که مرا مسوزانی مردم دوست را می‌نوازند و دشمنان را می‌سوزانند / امّا، تو دشمن را می‌نوازی و دوست را می‌سوزانی برای تو با دل درد و سینه‌ی سوزان و ریش به‌سر می‌برم / اگر از نزد تو برمم (دور بشوم) پیکرم می‌کاهد، و میانم می‌سوزد مرا چون ساز رباب، به هر آهنگی می‌نوازند / تو مرا دست می‌زنی و برای خود می‌خندی برگردان به شعر پارسی: غریب شهر منم، تو غریب سوزانی قسم به نرگس چشمت، مرا مسوزانی همه به دوست نوازند و دشمنان سوزند تو دشمنان بنوازی و دوست سوزانی ز بهر تست دلم زار و سینه آتش‌ناک تن از فراق تو کاهد، درونه سوزانی رباب‌وار نوازی مرا به هر آهنگ سپس به عُنف برانی و خویش خندانی «م.م. روجا»