شمارهٔ ۱۱۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

استاد که در روز نخست گل وجودم را می‌سرشت / آب غم از سرچشمه برای ریختن بدان، کم می‌آمد به طول مدتی که می‌شود مرغ آبی را به دام انداخت / پیچیدن (از درد) و گریختن از تله بی‌سوز و گداز نیست یأس و حرمان تو آن‌قدر است که از وجود من می‌کاهد (تنم را می‌برد) / از درد و غم تو در تن من جایی سالم نمانده است بایسته بود که با دوست غم و درد را درمیان گذاشتن، / این‌که سینه‌ی من مانند غربال است که آن را نمی‌توان دوخت