شمارهٔ ۱۱۴ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

خورشید چون چهره‌ی تو را دید از جهان گریخت / ماه با تو درگیری داشت، روی خود را پوشاند بوی تو را باد به شهر ختا برد و بر گیاه گسترد / آهو، آن گیاه را خورد و مشک به نافه‌ی خود فرو ریخت در آن هنگام که شیر تو را باز می‌گرفتند / در همه جای جهان بوی وفا پیچیده بود آهو که در دیار ختا زلف و گیسوی تو را دید / شرمنده شد از این‌که مشک خود را به خطا ریخت (افشاند)