شمارهٔ ۱۱۵ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

آن‌گاه که عین را به زیر دال می‌کشیدند / ماه و مشتری را تخیّلی (خیال‌انگیز) می‌کشیدند آن‌گاه که نگارگران نقش خیال‌انگیز تو را می‌کشیدند / و باز هم بر بالای قمر هلالی می‌کشیدند آن‌گاه که الف دوست را به دو دال می‌کشیدند، / دو جیم و یک میم را به خیال می‌کشیدند. خط میان دوست را به دال می‌کشیدند / جز خداوند چه کسی می‌توانست به این کیفیت بکشد؟