شمارهٔ ۱۱۷ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

من می‌دانم که عشق (مجازی) خط جفا می‌کشد /‌ای نازنین! نمی‌توانم غم و درد را برچینم (تحمل کنم) تو دیدی (آگاهی) که عشق، غم را بر روی غم می‌نهد / فریاد تو و ناله‌ی مرا چندان فرقی نیست هر جا که دیده سیر می‌کند، نمی‌توان بدانجا رفت / هرچیز که هوس می‌گراید، نباید به دیدارش رفت نیکان جهان تا زنده هستند به سوی تو می‌آیند / اگر چشم را می‌بندی، روی را از من مپوشان