شمارهٔ ۱۲۰ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

طبیعت بندگی کینه به‌بار آورد و خانمان ویران ساخت / در ماچین هم کسی را همتای تو نمی‌یابم (نمی بینم) اگر به خاکم بسپارند و سرم را لحد بچینند / من نمی‌توانم از تو دل برکنم (برگیرم) به یمن بروم بلکه از آنجا تا چین بروم / آن‌قدر دور بروم تا کینه‌ورزی تو را نبینم (حسّ نکنم) بامداد که از خانه بیرون می‌آیی گره بر ابرو می‌افکنی / به خود دل می‌دهی، کسی به کیش تو نیست (آیین تو را ندارد)