شمارهٔ ۱۱۹ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

تو می‌دانی که چشم سرکه کشیده‌ی تو چگونه توش و توان را می‌برد / آن‌گونه که همه از دست تو سیاه‌پوش هستند (سیاه می‌پوشند) بعید نیست که یار قدیم را بفروشند / زیرا راست است هر کس که بنده‌اش بایسته نباشد، می‌فروشد آیینه را چون صفت تو روشن و شفّاف دیدم / سی زنجیر زلف (سلسله‌ی موی) را بیاور و بر سرم بیفشان امیر می‌گوید: بسی داغ تو در دلم می‌جوشد / بوی مشک در هر جایی که بفروشند، در همان روز آشکار می‌شود