شمارهٔ ۱۲۲ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

می‌گفتم‌ای خدای بی‌همتا،‌ای خدای بی‌همتا و‌ای خدا جان! / امروز جان (جانان) من به خانه‌ی من بیاید سینه‌ام را پاره می‌کنم که جان من نرود / از رفتن جان، قالب بی‌جان برایم مانده است هر گاه که من تو را جان خطاب می‌کردم، تو هم می‌گفتی جان! / برای این تو را «جان» می‌گفتم که تو هم بگویی «جان» دل را به دل تو و جان را به جان تو بسته‌ام / هر کس که به کیش تو نباشد (نگراید) جان می‌کند، جان!