شمارهٔ ۱۲۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ای نور چشم من! ترسان و لرزان به تو مهر می‌ورزم / ناگزیر و ناچار دل خویش را به تو می‌دهم تو بی‌گانه دوستی، من منش تو را نمی‌دانم / می‌ترسم که روزی دل تو رنجه شود نه عاشق چهره‌ی توام و نه خواهان خوی تو / و نه عاشق قد و بالایی هستم که تو داری روزی نظرم به تو افتاد و عیشی به من روی آورد /‌ای نور چشم من! کشته‌ی همان نظر هستم