شمارهٔ ۱۲۴ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ای خورشیدمنش،‌ای بدر کنش و‌ای کیمیاخوری! /‌ای کان آزرم که از چشم (چشمه‌ی) وفا روشنایی می‌گرفتی آن بوی عرق توست که چون نافه‌ی آهو پراکنده می‌شود / تو آن گلی هستی که بلبل گرفتار توست روی تو شمع نیست که به دشت و کوه می‌بری / بینی‌ام را بوی تو انباشته است شیرین و زلیخا، دیگر لیلی و تو / من از مهرورزی تو می‌میرم چه در دشت باشد و چه در کوه