شمارهٔ ۱۲۵ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امیر می‌گوید: چه کسی روشنایی دیده‌ام را بسته است؟ / روزگار روشنم بی تو چون شب تار است همان روز نخست که روزی تو را دیدم / آرزو (طمع) کردم که تو را در آغوش بگیرم چهره‌ی تو را به خواب دیدم،‌ای آهوی مست و شنگول! / هر روزه زار و هر شب بی تو هلاکم تا برگ گل تو به زلف مشک‌بوی تو بسته است / سحرگاه سامری روی یاسمن تو جای می‌گزیده است