شمارهٔ ۱۳۸ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

آن‌گاه (آن بار) که خدا چشم و چهره‌ی تو را می‌ساخت / خورشید و ماه و زهره، تو را می‌نواختند (نوازش می‌کردند، ستایش می‌کردند) حوری و پری آرایش‌گر تو بودند / خداوند هیچ چیزی را برای ساخت چهره‌ی تو دریغ نکرد لبان دوست یکی مانند قند و یکی نبات‌آسا است / یا آب چشمه‌ی زمزم و یا چشمه‌ی آب زندگانی است ایزد در چهره تو گلستان ایجاد کرده (چهره‌ی تو را چون گلستان ساخته) / حوری و پری همه نسبت به اندام تو مات و مبهوت‌اند