شمارهٔ ۱۴۰ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

اکنون که بالای تو سرو و رخسارت، رخسار تیهوست / [اکنون] که دو بادرنگ تو تازه رُسته و دو چشمانت مشکین است اکنون که دو گیسویت بر روی یاسمن تو می‌ساید / اکنون دل پر کَسان در گرو عشق تو است راه چشمه‌ی خضر، آن آب ظلمات است / هر دل که به عشق تو نرسد، سیه‌بخت است در سر کوی تو، عاش مردمان «کوکو؟» می‌گویند / در آن هنگام است که روز روشن من، تیره و تار می‌شود