شمارهٔ ۱۶ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

یکی را دوست دارم که همه چیزش آراسته است / چنان به خوبی آراسته است که بایسته است دوستم مرا دید و آهسته آهسته می‌خندید / و با دو دست سیمین، کمند مشکین را کنار می‌زد (می‌آراست) خداوند آن‌گونه که بایسته بود، تو را آفرید / و یک موی از زیبایی تو رَد نکرد (نکاسته است) هرگز مادری مانند تو فرزند نزاییده / امیر برای تو می‌گذراند و از وجودش کاملاً کاسته شده است