شمارهٔ ۴ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امیر می‌گوید: وای! تا چند برای تو دوندگی کنم؟ / تلاشم برای آنست که نیازم را برنیاوردی. اکنون که می‌روی تا عقده‌ی دل سوخته‌ام را بگشایی / سی اشتر بار غم می‌آوری و در آن جای می‌دهی. هر کس که روی حق من پای بنهد (پایمال کند) / امیدوارم که حق به جای خود برسد. آن‌گاه که خداوند مهربان تو را قسمت من می‌کرد / هفت سال (سال‌ها) پیشتر از آن، بوی تو را باد برای من می‌آورد.