شمارهٔ ۱۶۵ امیر پازواری
الف به بالا مُونندِ ته قَتْ (قد) نییه
هارشیینِ تنه چیرهْ مرهْ حَتْ (حد) نییه
ته قَوسْ بَرفهیِ گُوشهْ تفٰاوتْ نییه
زَنّی صَدْ هزارْ تیر وُ مُروَتْ نییه
تو بَدونْ که ته نَویینْ طاقتْ نییه
یکْ لحظهْ مرهْ بی ته اقامتْ نییه
جُو شونه منه دیدهْ کم اَزْ شَتْ (شط) نییه
هَرْ دلْ رهْ عشقِ تیرْ دَرهْ راحتْ نییه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بالای الف، مانند بالای تو راست و رسا نیست / در دیدن روی تو برایم حدّی متصوّر نیست گوشههای کمان ابروان تو را تفاوتی نیست / [با آن] به صدهزار تیرم میزنی امّا در تو مروّتی نیست تو بدان که تاب ندیدن تو را ندارم / یکدم مرا بیتو شکیبایی و آرامی نیست اشکم چون جویباری روان میشود که کم از شط نیست / هر دل که تیر عشق در آن باشد، آسایش ندارد