شمارهٔ ۱۶۶ امیر پازواری
هزار و یکی نومِ که خداره بییه،
نُومِ بهترینْ شاهِ مَردونْ علیّه
هر کَسْ که علی‌ره به دلْ عاشقْ نییه
چشْ دارنه دْ تا ایلا وُ سُو دَنییه
نمازْ بکنْ که نمازْ تنه وَلیّه
نمازْگزارونِ دست‌گیر علیه
اونْ پلِ صراطْ که مویِ باریکیه
هزارْ بی‌نمازْ اُونْ پل ره یُورْ نَشییهْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
هزار و یک نام که برای خداوند بود، / بهترین [نام از آن] نام شاه مردان علی است هر کس که علی را به دل عاشق نیست / دو چشم گشاده دارد ولی روشنی و بینایی ندارد نماز بگزار که نماز ولی تو (در روز شمار) است / پشتیباان نمازگزاران (در آن‌روز) علی است آن پل صراط به باریکی یک تار موی است / هزار بی‌نماز بدان سوی پل نرفته است