شمارهٔ ۱۷ امیر پازواری
تِهْ جَیْدُوتِهْ صَدْرِهْ ویٰنِهْ هٰاکِنِمْ گَشْتْ
تِهْ عَیْن وُ شَفِهْ زَنِّهْ مِرِهْ هزٰارْ خِشْتْ
تٰا ثَوبْ بِهْ مِنِهْ جَسِدْ چِنوُنْ بَوی زَشْتْ
چِنُونهْ کِهْ تُوَ عَیْنَینْ رِهْ کُحْلْ هٰاکِرْدی مَشْتْ
صَدْرْ سینُوئِهْ، جَیْدْ گِرْدِنِهْ هٰاکِنِمْ گَشْتْ
شَفِهْ لُوئِهْ کِهْ زَنِّهْ مِرِهْ هِزٰارْ خِشْتْ
ثَوبْ جُومُوئِهْ، مِهْ تَنْ اینْ چنینْ بَوی زِشْتْ
عَیْنْ چِشْمْ وُ کُحْلْ سِرْ مُوئِهْ کِهْ هٰا کِرْدی مَشْتْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
جَیْد و صدر تو را بایستی گشت و گذار کنم / عین و شفه‌ی تو به هزار خشتم می‌زند تا ثوب در تن من چنین چرکین و زشت شده / آن‌گونه است که تو چشم‌ها را به کحل انباشته‌ای صدر، سینه و جید گردن تست که باید در آن‌ها سیر کنم / شفه، لب است که مرا با هزار خشت می‌زند ثوب پیراهن است که بر تنم چنین زشت شده است / عین، چشم و کحل سرمه است که بدان‌ها انباشته‌ای