شمارهٔ ۱۸ امیر پازواری
مَرْدِمْ بِهْ تِهْ جٰا سِخِنْ گِنِنْ هِزٰارْ رَجْ
گوُئِنْ فِلوُنی شُونِهْ فِلوُنی رَجْ
تِهْ با مَرْدِمِ سِخِنْ نِوٰاشْ بِهْ مِنْ کَجْ
هَرْ جٰا کِهْ بُوئِهْ، مَرْدِمْ گِزٰارِنْ شِهْ حَجْ
گُوهِرْ گِلِهْ دیمْ چَنْدْ مِجِنی بِهْ اینْ رَجْ؟
نَتِرْسِنی تِهْ خِشِهْ سِخِنْ بَوّوِهْ کَجْ؟
توزین سِوٰاری، بَنْدِهْ تِهْ جِلُو تَجْ
مِنْ تِنِهْ پِلِهْ چُومِهْ، تُومِهْ سَرْ هُو مِجْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
مردم هزار بار درباره من به تو سخن می‌گویند / می‌گویند: فلانی به دنبال و سوی فلانی رفته تو در اثر سخن مردم با من کج‌رفتاری مکن / هر جا که باشد، مردم حج خود را می‌گزارند ای گوهر گُل چهره، چقدر این راه و رویه را دنبال می‌کنی؟ / نمی‌ترسی که سخن زیبا و خوش تو به کج‌روی به حساب آید؟ توزین‌سواری و بنده جلودارِ تو هستم / من چوب پل (پل چوبی) توام، بر سر من گام بنه و بگذر