نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۷۲ امیر پازواری

امیر پازواری / چهاربیتی‌ها

سالْ اونْ خشه که بَشْکفهْ نوبهارته

ماهْ اونْ خشهْ که بلبلْ خونّه گلزارْته

روزْ اُونْ خشهْ که پَلی دْ کفمْ یارْته

شُو اُونْ خشهْ که شادْ بَوینمْ دیدارْته

حالْ اُونْ خشهْ که خشی بَوینم حالْ ته

وَخْتْ اُونْ خشهْ که هَر وارْ وینمْ جمالْ ته

ساعتْ اُونْ خشهْ سٰاکنْ بوئمْ کنارته

هَرْ لَحْظهْ شه مه جانْ ره کنمْ نثارْ ته

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

آن سالی نیکوست که نوبهار تو شکوفا شود / آن ماهی نیکوست که بلبل در گُل‌زار تو بخواند آن‌روز برایم خوش است که در کنار یار قرار بگیرم / و آن شب بریم نیکوست که دیدار تو را شادمانه ببینم حالم آن‌زمان خوش است که حال تو را خوش ببینم / و آن‌هنگام برایم خوش است که هر بار جمال تو را ببینم آن ساعتی برایم خوش است که در کنار تو آرام گیرم / و هر لحظه جان خویش را نثار تو کنم