شمارهٔ ۲۰ امیر پازواری
تِهْ عِشقْ پِرْکَسِ دِلْ رِهْ بِساتِه آمٰاجْ
تِهْ عِشقْ پِرْکِسِ خُونِهْ (خِنِهْ) بِساتِهْ تٰاراجْ
تٰا هَمینْ مَستی هَسْتِمِهْ تِه عِشْق آواجْ
تِه دُومْ دَکتِمِهْ سی سَرْ، نمّه تِهْ بٰاجْ
تامِهْ دِ چِشْ تِهْ مٰاهِ جِمالْ بَدی فاج
بِدامِهْ تِنِهْ عِشقْ دِل وُ دینْ بِهْ تٰارٰاجْ
بِهایِ تِنِهْ خِشْ نییِهْ تِهْ سَرِ تٰاجْ
ایروُونْ تٰا بِهْ تُوروُنْ، تِهْ وِلایِتِ بٰاجْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
عشق تو دل بسیارکس را آماج تیر خود ساخته / عشق تو، خانه‌ی بسیار کس را تاراج کرده است. تا به همین مستی عشق تو آوازه و شهره هستم / باز در دام تو افتاده و به حساب باج تو درنمی‌آیم تاج سر تو برابر ارزش بوسه‌ی تو نیست / بلکه ایران تا توران برابر باج و ولایت وجود تست