شمارهٔ ۱۸۰ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

چه روز بزرگ و شاهانه‌ای بود که به هم‌راه تو گام می‌زدم / و گل پامچال را نثار زلف تو می‌کردم ای یار جانی من، اینها مورد نیاز تو نیست / ناز و غمزه‌ی تو را به بهای گزاف می‌خرم کمند زلف تار به تار تو مرا کشته است / غمزه و ادای چشم مست تو مرا کشته است ده‌ها نفر از خوبان سر به پای تو نهاده‌اند / خوبی همین است که وفای تو کاسته نشود