شمارهٔ ۱۸۴ امیر پازواری
امیر گنه: حَیْرُونمه ته مونگه چیره
به یک دلْ اَندی دَرْدْ دَوُونه، نمیره
اگر که دَنی کَسْ به کَسِ دَرْدْ میرهْ
اسٰا ویسّه که مه خاکْ ره لاله گیرهْ
دوستِ تَشْ عشقْ هَرْدَمْ مه دلْ بئیره
بَسُوجه دلِ من و ریمُونْ نَئیرهْ
دُوسْ ونه منه دلْ ره شه دست بئیره
وی او زَنّهْ مه آتشْ ره که دَمیره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: من از چهره‌ی ماه‌وش تو در شگفتم، / به دلی که (در آن) این‌همه درد باشد و نمیرد! اگر که در دنیاکسی از درد کسی بمیرد / اکنون می‌بایستی که خاک گور مرا لاله فرا می‌گرفت هر دم که آتش عشق دوست در دلم در بگیرد (شعله‌ور شود) / دل من می‌سوزد و ترمیم نمی‌پذیرد دوست باید دل مرا به دست خود بیاورد / و او بر آتش (درونم) من آب بزند تا خاموش شود