شمارهٔ ۱۹۰ امیر پازواری
ای دَخْنهْ آهو، وَرهْ رهْ وَرْ گیرهْ
مشکِ تَر وُ کٰافُورْ ره برابر گیره
شقایقْ خُوشهْ پاره حنٰا بئیره
زَمُونهْ جوُونی ره آیی سَرْ گیره
خال و خَطْ خجیره، ته خجیرهْ چیره
این شَهرْ پرْکَسْ ته خال و خَطّ وَرْ میره
هر که زندگانی کنهْ وا نَخچیره
وی باغه کنارْ چَرهْ، نَخچیرْ ره گیره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
باز آهو، زائوی ده روزه، برّه را دربرگرفته / مشک تازه و کافور را برابر هم نهاده شقایق پای خود را حنا بسته / و زمانه بار دیگر جوانی را از سر گرفته است (بهار شد) ای زیباچهره، خط و خال تو زیباست / و کسان بسیاری در این شهر برای‌زیبایی خط و خال تو جان می‌سپارند هر کس برای شکار زندگی کند / در کنار باغ می‌چَرَد و شکار را گرفتار می‌کند