شمارهٔ ۱۹۴ امیر پازواری
تا که اینْ کِسْ خاطرْ مُشوّشْ بویی
چشمِ خینْ شَنّه و سینه پرْ آتش بویی،
دلِ بیخْ ره بندو، درد منقّش بویی
غذارهْ جگرِ خین‌ها کردهْ، خشْ بویی،
تا مه دلْ به گردِته پری‌وش بویی
تا جانْ به منهْ تَنْ در کشاکَش بویی،
تا آرزویِ منْ سر آتش بُویی
دلْ آماجِ تیرِ ته پری‌وش بویی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
تا هنگامی که خاطر این کس پریشان باشد / تا چشم خون بریزد و سینه پرآتش باشد، تا بیخ دل در بند، و درد در آن نقش بسته باشد / تا خوراک، خون جگر کرده و با آن خوش باشد، تا دل من به گرد تو پری‌وش باشد / تا جان در بدن من به کشاکش باشد تا آرزوی من بر سر آتش باشد / دل من آماج تیر (عشق) تو پری‌وش باشد