شمارهٔ ۱۹۷ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امیر می‌گوید: من بنده‌ی کمترین تو هستم اگر بپذیری (بگویی) / بنده‌ی کمترین چگونه از جانان خود جدا می‌شود مهرورزی تو،‌ای گوهر پاک، بسیار است / من در دنیا کسی را ندارم، تنها کس من تو هستی تن، مانند سوسن است که گویی تازه رسته باشد / کمند گیسویش مشکین و عاشق چشم به راه بوی آن است ‌ای دل‌دار من، تن تو مانند سوسن سپید تازه رسته را می‌ماند و کمند زلف تو مشک‌بیز است که عاشق، چشم به راه بوییدن آن می‌باشد.