شمارهٔ ۲۱ امیر پازواری
شَکِرْ خَنْدِهْ شِهْ لَعْلِ (لُویِ) عقیقِ جِدٰا کِرْدْ
وٰاکِرْدِهْ دَرِ گَنْج‌وُ دُوشِ قِبٰا (قَوٰا) کِرْدْ
سی خَدِنْگِ تیرْرِهْ نَرْگِسِ سَرْوٰا کِرْدْ
کٰافِروُ مُسَلْمُونْ، تَن‌وُ جٰانْ قًضٰا کِرْدْ
بَسی فِتْنِهْ، دُوسْتتِ تٰازِهْ نَرْگِسْ وٰا کِرْدْ
مُژگُونْ لٰالِهْ‌آسٰا، بِهْ دِلْ دٰاغِهٰا کِرْدْ
بِلْبِلْ شَنْبِلی گُونِهْ، گِلِ وَرْ وٰا کِرْدْ
گِلْ‌رِهْ چیِهْ کِهْ رَنْگِ بِچٰا بِچٰا کِرْدْ؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
با خنده‌ی شیرین و شکرین، لب لعل‌فام و عقیق‌گون را از هم گشود / در گنج را گشود و قبای دوشم نمود. سی (بسی) تیر خدنگ را از سر چشمان نرگسین رها کرد / [و از ان تیر خدنگ] کافر و مسلمان تن به قضا در دادند. نرگس نر و تازه‌ی دوست بسی فتنه‌ها برانگیخت / مژگانش، لاله‌آسا به دل، داغ‌ها نهاد. بلبل‌گونه‌ی شنبلیدوار خود را نزد گل گشود / گل را چه شده است که رنگ پامچال به خود گرفته است؟