شمارهٔ ۲۰۱ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دلی دارم که هوای تو را دارد / چشمی دارم که دایم پر از اندوه است برای تست که از چشمانم خون روان می‌شود / برای تست که از سینه‌ام، آتش زبانه می‌کشد در سینه‌ام آتشی است که نمی‌شود بیان کرد / آب از لب تو می‌باید تا آتش را بمیراند (خاموش کند) خنده‌ی لب تو مرهم زخم‌ها است / مرهم لب تو باید تا آتش‌ها را خاموش کند (بکشد)