شمارهٔ ۲۰۲ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

می‌گفتم: اگر یارم را در جایی نبینم / همان‌دم جان و دل من از بین می‌رود وای که برای ندیدن تو تنم چون رشته‌ی باریک شد / ولی تو شاد باش که من تاب این‌همه بار جفا را دارم می‌ترسم که در جوانی، مرگ من فرابرسد / و به خاکم بنهند و آن‌گاه باز عشق تو مرا فراگیرد. اگر پرسشم بکنند و تو چگونگی پرسش را بخواهی / پرسان پرسان نام تو را به‌زبان خواهم آورد