شمارهٔ ۳۱ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ: تُوفیقِ خِدٰایِ دٰاوَرْ
سَمیع وُ بَصیر وُ هَمِهْ جٰا وی حٰاضِرْ
دٰانٰا وُ تِوٰانٰا وُ قَیّوم وُ قٰادِرْ،
بِهْ اُونْ دَه وُ دِ دوُسْتْ کِهْ مِهْ دِلْ نِیٰازِرْ!
بِهْ اُونْ مَسْجِدِ سَرْوُ گَرْدِ چِهٰارْ دَرْ
بِهْ اوُنْ تُرْبِتِ سَرْ کِهْ خِتْ بُو پَیَمْبِرْ،
بِهْ اُونْ خِدٰایی کِهْ نییهْ رَبِّ دیگِرْ،
مِرِهْ نییهْ به دل دُوستی غَیْرِ حَیْدِرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: به توفیق خدای داور روز جزا، / شنوا و بینا، در همه جا حاضر آن دانا و توانا و پاینده و توان‌مند [سوگند] / به آن ده و دو دوست، که دل مرا میازار سوگند به آن مسجد و گَردِ چهار درش، / سوگند بر آن تربت که پیامبر بر آن می‌خوابید سوگند به آن خدایی که غیر از او خدایی نیست / مرا به دل دوستی غیر از حیدر «علی (ع)» نیست