شمارهٔ ۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

بهار فرا رسید و خورشید اوج گرفت. / دوست والای من است که جامه‌ی نو در بر کرد. ای شاه مردان، نیاز دلم را برآورده کن / تا قلندروار، دوست را به نزد خودم بیاورم. بنگر که چسان خویشتن را به بستر تو نهادم / و سراپای تو را گردیدم (گشت زدم، نظاره کردم) می‌رفتم تا در گلستان وجودت را بگشایم / دست بر آن می‌نهادی و سوگند می‌خوردی «ارواح بابا نکن».