شمارهٔ ۳۰ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ: حُوری مَنِشْ شٰاهِ خٰاوَرْ
اِسٰاسَرْ بِهْ کِنّٰا هَسّوُ، جٰانْ بِهْ تِهْ دَرْ
تِهْ دَولَتْ وُ تِهْ وینِشْ بییهْ بِهْ آزَرْ
بِهْ اُو وُ گِلْ کَسْ اینْ رِهْ نِداشْتِهْ بُوورْ
فَرْخُندِهْ قَدِمْ، قٰاصِدِ جَبْرییلْ فَرْ
عیسیٰ دَمْو یَحییٰ قَدِمْ، کٰانِ گُوْهِرْ!
پَیْغُومْ بَوِرْ مِهْ مُونْگ وُ خُورْ، مِهْ دِلْ آزِرْ
چِنونْ بِگزٰارْ، کینِهْ نِیٰاوَرهْ سَرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر میگوید:ای حوریمنش وای شاه خاور / اکنون سرم به آستانهی در و جانم به درگاه توست. دولت و بینش تو آزاردهنده بود / کسی به آب و گِل خود، این را باور نداشت ای پیک فرخندهگام و جبرییل فر، / وای عیسی دم، یحیی قدم و کان گوهر! پیامم را برای ماه و خورشید دلآزار من ببر! / چنان گزارش کن که خشمگین نشود (کینه آغاز نکند)