نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۰ امیر پازواری

امیر پازواری / چهاربیتی‌ها

اَمیرْ گِنِهْ: حُوری مَنِشْ شٰاهِ خٰاوَرْ

اِسٰاسَرْ بِهْ کِنّٰا هَسّوُ، جٰانْ بِهْ تِهْ دَرْ

تِهْ دَولَتْ وُ تِهْ وینِشْ بییهْ بِهْ آزَرْ

بِهْ اُو وُ گِلْ کَسْ اینْ رِهْ نِداشْتِهْ بُوورْ

فَرْخُندِهْ قَدِمْ، قٰاصِدِ جَبْرییلْ فَرْ

عیسیٰ دَمْو یَحییٰ قَدِمْ، کٰانِ گُوْهِرْ!

پَیْغُومْ بَوِرْ مِهْ مُونْگ وُ خُورْ، مِهْ دِلْ آزِرْ

چِنونْ بِگزٰارْ، کینِهْ نِیٰاوَرهْ سَرْ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امیر می‌گوید:‌ای حوری‌منش و‌ای شاه خاور / اکنون سرم به آستانه‌ی در و جانم به درگاه توست. دولت و بینش تو آزاردهنده بود / کسی به آب و گِل خود، این را باور نداشت ای پیک فرخنده‌گام و جبرییل فر، / و‌ای عیسی دم، یحیی قدم و کان گوهر! پیامم را برای ماه و خورشید دل‌آزار من ببر! / چنان گزارش کن که خشمگین نشود (کینه آغاز نکند)