شمارهٔ ۳۳ امیر پازواری
تٰا ایزِدْ بِسٰاتِهْ مٰازِرُونْ رِهْ نُووِرْ،
هَمُونْ دَمْ تِنِهْ دُولِتْرِهْ هٰاوَرْدْ هٰاوَرْ
ایزِدْ تِهْ ثِنٰاگُوئِهْ، چَرْخْ تِهْ ثِنٰاگِرْ
تِهْ چِشْ بَگِرْدی دُورِ چَلْ تٰا بِهْ آخِرْ
یٰا رَبْ کِهْ تِرِهْ مَکِّهْ بُوینِمْ حٰاضِرْ
اِحْرٰامْ دَوِسْ اُویِ زِمْزِمْ ریجِنْ تِهْ سَرْ
حَجِرُالْاَسوِدِ سَنْگِرِهْ بَوینِمْ تِهْ وَرْ
یٰارَبْ کِهْ هَمُونْ دُولِتْ بَمُوّنِهْ تِهْ وَرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
تا ایزد، مازندران را تازه ساخته بود / هماندم دولت و حشمت تو را، رهآورد آورده بود ایزد ستایشگوی و چرخ گردن ستایشگر تست / «آرزو میکنم» چشم تو تا آخرین روز چرخ گردون بگردد (زنده بمانی) یارب، تو را در مکّه حاضر بینم که: / احرام به بر کردهای و آب زمزم بر سرت میریزند (آرزو میکنم) تو را برابر «حجرالاسود» ببینم / الهی که همان دولت و حشمت برای تو پاینده بماند