شمارهٔ ۴۰ امیر پازواری
گِلْ به اینْ خجیری نییِهْ وی اَوی خارْ
گَنْجْ به خُوش سَرْ دَکْشییِهْ سییُو مٰارْ
رَقیبْ شُو و روز نیشْتِهْ پَهْلُوی مِهْ یٰارْ
شَ اللّهْ رقیبْ‌رِهْ تَشْ دَکِتْ تٰا بَووهْ یٰارْ
دوسُ مونگُ وُ خورْدیمهْ و می‌مِشْکِ تٰارْ
یا سیمُ و زرِ سَرِ بَخِتْ بُو سییو مٰارْ
هزارْ چَمْ وُ خَمْ تِهْ اَرْقِمِ سییُو کٰارْ
هِشِّنی شِهْ عٰاجِ گَرْدِنْ مِهْ دِلْ آزٰارْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
گل به این زیبایی، بدون خار نیست / گنج بر سر خویش، مار سیاه نهاده است رقیب شب و روز در برِ یار نشسته است / ان‌شاءاللّه به جان رقیب آتش افتد تا یار شود روی (چهره‌ی) دوستم مانند ماه و آفتاب است و مویش چون مشک تار (سیاه) است / یا بر سر سیم و زر، مار سیاه خفته است. تو، هزار چین و شکن مار سیاهکار را / بر روی گردن عاج‌گون خود افشانده‌ای،ای دل‌آزار!