شمارهٔ ۳۵ امیر پازواری
دُوسْ بَدی مِرِهْ، دیم‌هٰاکِرْدی بِهْ دیوٰارْ
تَرْسی کِهْ تِنی چیرِهْ بَوینمٰا خٰارْ؟
تُو اوُنی کِهْ مِهْ کَشْ دَیی پٰاروُ پیرٰارْ
هِلٰاکِهْ تِنی دیمْ دَرِهْ می‌خِشِ مٰارْ
زِبُونْ غَلِطٰا رٰاهْ دَکِتْ بُو یِکی وٰارْ
اینِهْ گِرْدِنْ، اُونِهْ رَسِنْ، هُوِکِشْ اینْ دٰارْ
دُونّی کِهْ تِنِهْ بَنْدوُمِهْ تٰا بِهْ اوُنْ مٰارْ
تٰا مِهْ کَفِنْ مِخْ بَخِرِهْ بِهْ دیوٰارْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
ای دوست! مرا دیدی و روی خود به سوی دیوار برگرداندی / می‌ترسیدی که چهره‌ی تو را کاملاً دیدار کنم؟ تو آنی که پارسال و پیرارسال در آغوشم در کنارم بودی / هنوز اثر آن در وجود تو نمایان است. می‌دانی که من بنده تو هستم تا آن هنگام، / تا آن‌گاه میخ کفنم به دیوار برخورد کند