شمارهٔ ۳۴ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ: مِهْ مُونْگْ‌وُ خُورِ بِرٰابِرْ!
سی سٰالْ تَنْ بِهْ خٰاکْ پیسّهْ، جِدٰا بَوِّهْ سَرْ
تِهْ وَنْگْ بِهْ مِنِهْ خٰاکِ سَرْ هُوکَشِهْ اَرْ،
لَبَیْکْ گوُیُونْ (کِنُونْ) خٰاکِ جِهْ دَرْااِمِّهْ تِهْ وَرْ
تٰا مٰاه‌وُ مِهْرْ بِهْ گِرْدِشِ اَفْلٰاکْ کِنِنْ سَرْ
مِرْغْ هِوٰا پَرِهْ، مٰاهی دِرْیُو غُوطِهْ‌وَرْ،
تٰا کِهْ اِسْرٰافیلْ صُورْ بَدِمِهْ بِهْ آخِرْ،
تِهْ عِشْقْ بِهْ مِنِهْ جانْ، چِهْ تَنیرْ کَشِهْ لِرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید:ای همتای ماه و خورشید من! / اگر سال‌ها تنم در خاک بپوسد و سرم از آن جدا شود اگر آواز تو (صدای تو) بر سر گورم درآید (سر بکشد) / لبیک‌گویان (کنان) از خاک سر برآورم و به سوی تو آیم تا خورشید وماه با گردش افلاک می‌گردند (سیر می‌کنند) / تا مرغ در هوا پرواز کند و ماهی در دریا غوطه خورد تا که اسرافیل روز واپسین را در شیپور بدمد / عشق تو در جان من مانند تنور سوزان نعره و فغان سر می‌دهد