شمارهٔ ۳۶ امیر پازواری
نَدوُنْمِهْ کی جٰادوُهٰا کِرْدِهْ بِهْ طُومٰارْ
نَدوُنْمِهْ کِهْ طَلِسْمْ کی دَوِسْ بُومی کٰارْ
نَدُونْمِهْ جِدٰایی کی دینْگُو مِن وُ یٰارْ
کٰاشْ دُوسْ مِرِهْ شِهْ دَرْ دَوِسْ بُویِکیوٰارْ
نَدُونْمِهْ کِرِهْ بَوومْ مِنْ شِهْ دِلِ زٰارْ
دُوسِّ عِشْقْ مِرِهْ کِرْدِهْ ذَلیلْ وُ ویمٰارْ
مَرْدِمْ بِهْ اَجِلْ میرِنْ سی سٰالْ یِکی وٰارْ
مِنْ کِهْ بی اَجِلْ میرْ مِهْ هَرْ رُوزی سی وٰارْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
نمی‌دانم چه کسی در طومار مرا جادو کرده است / نمی‌دانم چه کسی راه کار مرا با طلسم بسته است نمی‌دانم چه کسی میان ما جدایی افکنده است / کاش دوست مرا یک‌بار به آستانه‌ی خود می‌پذیرفت نمی‌دانم زاری دلم را به که بگویم / عشق دوست مرا خوار و بیمار کرده است مردم هر سی سال (پس از سال‌ها) یک‌بار به مرگ طبیعی می‌میرند / ولی من که هر روزی سی بار (بارها) بدون مرگ طبیعی می‌میرم