شمارهٔ ۴۵ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

پیکی که برایت فرستادم تا بدانم حال و کارت چگونه است؟ / سرزنشم می‌کردی که «یار تو نمی‌شوم»! من در آن حدّ و مقام نیستم که یار تو شوم / من رهی تو هستم، می‌خواهی بفروش، می‌خواهی برای خود نگاه دار امیر می‌گوید:‌ای یار بی‌وفای شوخ چشم من! / این کسادی و بی‌رونقی بازار، برای کسی دارایی و میراث نمی‌شود همواره قربانی پیشانی ماه‌وش تو می‌شوم / سوگند به روشنایی چشمت که مرا میازار!