شمارهٔ ۳۷ امیر پازواری
سَودٰائیمِهْ تِهْ وٰا دَکِتْ کیچِهْ بٰازٰارْ
اَشْکِ سِرْخْ بِهْ مِهْ چِشْ کَلِنِهْ چَچی‌وٰارْ
اَمیرْ گِنِهْ تِهْ نَدیینْ، رُوزی سی وٰارْ
بِنٰالِمْ بِهْ اُونْسُونْ کِهْ طِفْلِ اَوی مٰارْ
گَرْ دُوسْ وَرْ مِرِهْ رُو وَرِنْ یٰا رُوبٰارْ
یٰا مَنْصُورْ پِیُونْ وَرِنْ بِهْ پٰائینِ دٰارْ
تی وٰاسْتِرْ مِرِهْ پُوسْ کِنِنْ زٰاری زٰارْ،
اَنَاالْحَقْ بِهْ تِهْ سَرْکِهْ تِهْ یٰارْمِهْ تِهْ یٰار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
سودابی (خریدار) عشق توام و سرگردان در کوچه و بازارم / اشک خونین از چشمم چون خونابه‌ی هیزم تر به گاه سوختن، فرو می‌ریزد امیر می‌گوید: برای (به‌سبب) ندیدن تو، روزی سی بار، / می‌نالم بدان‌سان که کودک بی‌مادر می‌نالد هر گاه مرا به خاطر دوست به رود یارودبارم افکنند / یا منصوروار به پای چوبه دارم ببرند، اگر برای تو پوست تنم را زار زار بکنند / اناالحق‌گویان به سر تو سوگند می‌خورم که «یار توام، یار توام»