شمارهٔ ۶ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امیر می‌گوید: دوستم را در چشمم جای می‌دهم / ولی می‌ترسم که خار مژه‌ام به پایش بخلد و درد آورد. چهره! شب و روز از بهر تو می‌نالم / به انگیزه بوی تو که باد برایم می‌آورد. دوستم می‌خندید و دلم را از جای بدر آورد (کند) / «هنگامی که» مروارید را از مینا جدا می‌کرد. هزار عنبر به زنخدان خود کشیده‌ای / هر گاه که لب بگشایی مثل این است که گلی بشکفد